Sarga 30
Ayodhya Kanda · Chapter 30
Sanskrit
1सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा। वनवासनिमित्ताय भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.30.1।।
2सा तमुत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम्। प्रणयाच्चाभिमानाच्च परिचिक्षेप राघवम्।।2.30.2।।
3किं त्वाऽमन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः। राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम्।।2.30.3।।
4अनृतं बत लोकोऽयमज्ञानाद्यदि वक्ष्यति। तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे।।2.30.4।।
5किं हि कृत्वा विषण्णस्त्वं कुतो वा भयमस्ति ते। यत्परित्यक्तुकामस्त्वं मामनन्यपरायणाम्।।2.30.5।।
6द्युमत्सेनसुतं वीर सत्यवन्तमनुव्रताम्। सावित्रीमिव मां विद्धि त्वमात्मवशवर्तिनीम्।।2.30.6।।
7न त्वहं मनसाऽप्यन्यं द्रष्टाऽस्मि त्वदृतेऽनघ। त्वया राघव गच्छेयं यथाऽन्या कुलपांसिनी।।2.30.7।।
8स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरमध्युषितां सतीम्। शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुमिच्छसि।।2.30.8।।
9यस्य पथ्यं च रामाऽत्थ यस्य चार्थेऽवरुध्यसे। त्वं तस्य भव वश्यश्च विधेयश्च सदाऽनघ।।2.30.9।।
10स मामनादाय वनं न त्वं प्रस्थातुमर्हसि। तपो वा यदि वाऽरण्यं स्वर्गो वा स्यात्सह मे त्वया।।2.30.10।।
11न च मे भविता तत्र कश्चित्पथि परिश्रमः। पृष्ठतस्तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्विव।।2.30.11।।
12कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः। तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया।।2.30.12।।
13महावातसमुद्धूतं यन्मामपकरिष्यति। रजो रमण तन्मन्ये परार्थ्यमिव चन्दनम्।।2.30.13।।
14शाद्वलेषु यथा शिश्ये वनान्ते वनगोचर। कुथास्तरणतल्पेषु किं स्यात्सुखतरं ततः।।2.30.14।।
15पत्रं मूलं फलं यत्त्वमल्पं वा यदि वा बहु। दास्यसि स्वयमाहृत्य तन्मेऽमृतरसोपमम्।।2.30.15।।
16न मातुर्न पितुस्तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः। आर्तवान्युपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च।।2.30.16।।
17न च तत्र ततः किञ्चिद्द्रष्टुमर्हसि विप्रियम्। मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा।।2.30.17।।
18य स्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना। इति जानन्परां प्रीतिं गच्छ राम मया सह।।2.30.18।।
19अथ मामेवमव्यग्रां वनं नैव नयिष्यति। विषमद्यैव पास्यामि मा विशं द्विषतां गमम्।।2.30.19।।
20पश्चादपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम्। उज्झितायास्त्वया नाथ तदैव मरणं वरम्।।2.30.20।।
21इमं हि सहितुं शोकं मुहूर्तमपि नोत्सहे। किं पुनर्दशवर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता।।2.30.21।।
22इति सा शोकसन्तप्ता विलप्य करुणं बहु। चुक्रोश पतिमायस्ता भृशमालिङ्ग्य सस्वरम्।।2.30.22।।
23सा विद्धा बहुभिर्वाक्यैर्दिग्धैरिव गजाङ्गना। चिरसन्नियतं बाष्पं मुमोचाग्निमिवारणिः।।2.30.23।।
24तस्या स्फटिकसङ्काशं वारि सन्तापसम्भवम्। नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्यामिवोदकम्।।2.30.24।।
25तच्चैवामलचन्द्राभं मुखमायतलोचनम्। पर्यशुष्यत बाष्पेण जलोद्धृतमिवाम्बुजम्।।2.30.25।।
26तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञामिव दुःखिताम्। उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस्तदा।।2.30.26।।
27न देवि तव दुःखेन स्वर्गमप्यभिरोचये। न हि मेऽस्ति भयं किञ्चित्स्वयम्भोरिव सर्वतः।।2.30.27।।
28तव सर्वमभिप्रायमविज्ञाय शुभानने। वासं न रोचयेऽरण्ये शक्तिमानपि रक्षणे।।2.30.28।।
29यत्सृष्टाऽसि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि। न विहातुं मया शक्या कीर्तिरात्मवता यथा।।2.30.29।।
30धर्मस्तु गजनासोरु सद्भिराचरितः पुरा। तं चाहमनुवर्तेऽद्य यथा सूर्यं सुवर्चला।।2.30.30।।
31न खल्वहं न गच्छेयं वनं जनकनन्दिनि। वचनं तन्नयति मां पितु स्सत्योपबृंहितम्।।2.30.31।।
32एष धर्मस्तु सुश्रोणि पितुर्मातुश्च वश्यता। अतश्च तं व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुमुत्सहे।।2.30.32।।
33अस्वाधीनं कथं दैवं प्रकारैरभिराध्यते। स्वाधीनं समतिक्रम्य मातरं पितरं गुरुम्।।2.30.33।।
34यत्त्रयं तत्त्रयो लोकाः पवित्रं तत्समं भुवि। नान्यदस्ति शुभापाङ्गे तेनेदमभिराध्यते।।2.30.34।।
35न सत्यं दानमानौ वा न यज्ञाश्चाप्तदक्षिणाः। तथा बलकरा स्सीते यथा सेवा पितुर्हिता।।2.30.35।।
36स्वर्गो धनं वा धान्यं वा विद्याः पुत्रास्सुखानि च। गुरुवृत्त्यनुरोधेन न किञ्चिदपि दुर्लभम्।।2.30.36।।
37देवगन्धर्वगोलोकान्ब्रह्मलोकां स्तथाऽपरान्। प्राप्नुवन्ति महात्मानो मातापितृपरायणाः।।2.30.37।।
38स मां पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः। तथा वर्तितुमिच्छामि स हि धर्मस्सनातनः।।2.30.38।।
39मम सन्ना मतिस्सीते त्वां नेतुं दण्डकावनम्। वसिष्यामीति सा त्वं मामनुयातुं सुनिश्चिता।।2.30.39।।
40सा हि सृष्टाऽनवद्याङ्गि वनाय मदिरेक्षणे। अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव।।2.30.40।।
41सर्वथा सदृशं सीते मम स्वस्य कुलस्य च। व्यवसायमनुक्रान्ता कान्ते त्वमतिशोभनम्।।2.30.41।।
42आरभस्व शुभश्रोणि वनवासक्षमाः क्रियाः। नेदानीं त्वदृते सीते स्वर्गोऽपि मम रोचते।।2.30.42।।
43ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश्च भोजनम्। देहि चाशंसमानेभ्य स्सन्त्वरस्व च मा चिरम्।।2.30.43।।
44भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च। रमणीयाश्च ये केचित्क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः।।2.30.44।। शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च। देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम्।।2.30.45।।
45भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च। रमणीयाश्च ये केचित्क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः।।2.30.44।। शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च। देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम्।।2.30.45।।
46अनुकूलं तु सा भर्तुर्ज्ञात्वा गमनमात्मनः। क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुमेवोपचक्रमे।।2.30.46।।
English
1In response to Rama's consolation with regard to her stay in the forest, the daughter of Janaka, Maithili (Sita) said:
2Sita agitated over a supreme cause upbraided the broadchested scion of the Raghu race out of love and injured selfrespect.
3O Rama while accepting you as soninlaw did my father, king of Mithila and lord of Videha ever think that you are a woman in the guise of a man?
4Alas that will be a falschood if people out of ignorance say that there is no supreme splendour in Rama like the shining Sun.
5What may be the cause for your fear and depression behind your desire to desert one who is so exclusively devoted to you?
6Know, O valiant one, that by remaining subordinate to you, I am as faithful to you as Savitri was to her husband, Satyavanta, son of Dyumatsena.
7O sinless son of the Raghus I am not like other women who bring disgreace to the family. I have not looked at any one except you, even with my mind's eye. I will go (to the forest) along with you.
8I have been living with you for a long time, O Rama I am young and chaste. Why do you, like an actor, wish to hand me over to others.
9You, O sinless Rama, may become subservient and obedient to them about whose wellfare you are speaking of and on account of whom you are preventing me to go (along with you).
10You should not depart for the forest without taking me. Be it for penance or for the forest or for heaven, I wish to be with you.
11While following you, I will feel no fatigue there on the way as if I am going on a pleasurestroll or in a comfortable couch.
12The white reeds, the kusha, the sara and the ishika grasses and thorny trees on the way will feel as soft as cotton or as the skin of a black antelope.
13I shall regard, O charming Rama, the harmful dust raised by the stormy wind and settled on me as the most excellent sandal powder.
14O rover of the forest I will feel happier when I sleep on the meadows (of tender green grass) on the outskirts of the forest than when I sleep on the couch spread with carpets.
15Whatever leaves or roots or fruits you collect with your own hands for me little or much, they will be nectar to me.
16Enjoying the seasonal flowers and fruits in the forest, I will not remember my mother or father or home.
17Therefore, you should not anticipate any problem from me in the forest. Neither shall I be burdensome to you nor shall I make you experience any sorrow on my account.
18Wherever I be with you is heaven and without, hell. O Rama, recognise this truth, and derive great pleasure in my company.
19If you do not take me to the forest without the least hesitation I shall consume poison right now, but not live under the control of enemies (at Ayodhya).
20If forsaken, O Lord I shall not live a life of sorrow. Instant death is better (than abandoned existence).
21I cannot bear this grief even for a moment, what to speak of fourteen (ten and three and one) years of grieving.
22Tormented with grief, Sita piteously and profusely lamented, and then exhausted, embraced her husband tightly and cried bitterly.
23Pierced by so many words (of objection from Rama), Sita felt like a cowelephant penetrated by poisonsmeared arrrows. And shed her longsuppressed tears like arani (a firekindling stick) kindling fire.
24Crystallike tears arising out of distress flowed from her eyes like water trickling from two lotuses.
25Her face with large eyes assumed the brightness of an immaculate Moon and withered with tears like a lotus plucked out of water.
26With his arms Rama embraced Sita who had almost fainted in grief. And in order to create confidence in her he said these words:
27When you are in grief O Devi I do not desire even heaven. Like the selfcreated Brahma, I have no fear for any one.
28O Sita of auspicious countenance even though I am capable of protecting you I did not like your stay in the forest as I did not know your intentions.
29Since you, O daughter of Mithila, were born to go along with me to the forest, I cannot abandon you just as a selfrespecting man cannot forsake his reputation.
30O one with (shapely) thighs like the trunk of an elephant follow only the path of righteousness practised earlier by the virtuous as Suvarchala follows the Sun.
31Not that I shall not go to the forest (go I must). My father's word nourished by truth is leading me there, O daughter of Janaka
32Obedience to parents is a righteous act. Therefore, O one with fair hips I cannot live and disobey the word of truth.
33Mother, father and preceptor are present before us. By overstepping them, how can we, in various ways, worship God who is beyond reach (not visible)?
34Where these three(mother,father and preceptor) equal to the three worlds are, O one with loverly sideglances, there is none in this world as holy. Therefore, they are to be worshipped.
35Truth or munificence or homage or distribution of gifts to the revered ones or sacrifices, O Sita, are not considered as efficacious as service to father.
36By fulfilling father's wish, nothing is difficult to achieve, whether it is heaven, or wealth, or foodgrains, or learning, or sons or other comforts.
37Great men who are devoted to the service of their parents attain the world of the gods, of gandharvas, of cows, of Visnu, of Brahma and other worlds.
38My father who follows the path of truth and dharma whatever be his commands, I wish to obey. He is, indeed, dharma eternal.
39O Sita, my discretion fails me in deciding whether to take you to Dandaka forest or not. You are, however, firmly determined to follow me, saying, you can live in the forest.
40O one with fascinating eyes and exquisite beauty you were born to live in the forest. O gentle lady, assist me in carrying out my duties.
41You, O my lovely beloved Sita, have taken in the right time a highly dignified decision befitting in all ways your family, myself and yourself.
42O Sita, begin right now all preparations necessary for residing in the forest. O one, with beautiful buttocks, without you even the very heaven does not please me.
43Give away your jewels to brahmins who need them and food to religious mendicants. Hurry up Do not delay.
44Distribute among your attendants highly valuable ornaments and excellent clothing, charming articles meant for (court) sport, my couches, chariots and all other things. Offer the rest to brahmins.
45Distribute among your attendants highly valuable ornaments and excellent clothing, charming articles meant for (court) sport, my couches, chariots and all other things. Offer the rest to brahmins.
46Having come to know that her departure to the forest is acceptable to her husband, Sita, highly delighted, quickly got ready to give away (things).
Hindi
1वन में अपने निवास के विषय में राम की सान्त्वना के उत्तर में जनकनन्दिनी मैथिली (सीता) ने कहा:
2एक परम कारण से क्षुब्ध सीता ने प्रेम और आहत आत्मसम्मान के कारण विशालवक्ष रघुवंशी को उलाहना दिया।
3हे राम! आपको जामाता के रूप में स्वीकार करते समय क्या मेरे पिता, मिथिला के राजा और विदेह के स्वामी ने कभी यह सोचा था कि आप पुरुष के वेश में स्त्री हैं?
4हाय! यह मिथ्या ही होगा यदि लोग अज्ञानवश यह कहें कि राम में देदीप्यमान सूर्य के समान परम तेज नहीं है।
5जो आपके प्रति इतनी अनन्य अनुरक्त है, उसे त्याग देने की आपकी इच्छा के पीछे आपके भय और विषाद का क्या कारण हो सकता है?
6हे वीर! जान लीजिए कि आपके अधीन रहकर मैं आपके प्रति उतनी ही निष्ठावान् हूँ जितनी सावित्री अपने पति द्युमत्सेन-पुत्र सत्यवान् के प्रति थीं।
7हे रघुकुल के निष्पाप पुत्र! मैं उन अन्य स्त्रियों के समान नहीं हूँ जो कुल को कलंकित करती हैं। मैंने आपके अतिरिक्त किसी को मन की आँख से भी नहीं देखा। मैं आपके साथ ही (वन) जाऊँगी।
8हे राम! मैं दीर्घ काल से आपके साथ रह रही हूँ। मैं युवती और पतिव्रता हूँ। आप नट के समान मुझे दूसरों के हाथ क्यों सौंपना चाहते हैं?
9हे निष्पाप राम! जिनके कल्याण की आप बात कर रहे हैं और जिनके कारण आप मुझे (अपने साथ) जाने से रोक रहे हैं, आप उन्हीं के अधीन और आज्ञाकारी बन सकते हैं।
10आपको मुझे साथ लिए बिना वन को प्रस्थान नहीं करना चाहिए। तप हो, वन हो अथवा स्वर्ग हो—मैं आपके साथ रहना चाहती हूँ।
11आपके पीछे चलते हुए मुझे मार्ग में वहाँ कोई थकान नहीं होगी, मानो मैं आनन्दविहार पर जा रही हूँ अथवा किसी सुखद शय्या पर हूँ।
12मार्ग में पड़ने वाले श्वेत सरकण्डे, कुश, सर और इषीका घास तथा काँटेदार वृक्ष मुझे कपास के समान अथवा कृष्णमृग के चर्म के समान कोमल प्रतीत होंगे।
13हे मनोहर राम! झंझावात से उठी और मुझ पर जमी हुई कष्टकर धूल को मैं सर्वोत्तम चन्दनचूर्ण मानूँगी।
14हे वनविहारी! वन के प्रान्त में (कोमल हरी घास के) मैदानों पर सोते समय मुझे उससे भी अधिक सुख होगा जितना कालीन बिछी शय्या पर सोते समय होता है।
15जो कुछ पत्ते, कन्दमूल अथवा फल आप अपने हाथों से मेरे लिए एकत्र करेंगे—थोड़े हों या बहुत—वे मेरे लिए अमृत होंगे।
16वन में ऋतु-ऋतु के पुष्पों और फलों का उपभोग करते हुए मुझे न अपनी माता की, न पिता की, न घर की स्मृति आएगी।
17अतः आपको वन में मुझसे किसी कठिनाई की आशंका नहीं करनी चाहिए। न मैं आपके लिए भार बनूँगी और न अपने कारण आपको कोई दुःख भोगने दूँगी।
18जहाँ भी मैं आपके साथ हूँ वही स्वर्ग है, और आपके बिना जो है वही नरक है। हे राम! इस सत्य को पहचानिए और मेरे सान्निध्य में महान् सुख प्राप्त कीजिए।
19यदि आप मुझे तनिक भी हिचक के बिना वन नहीं ले चलते, तो मैं अभी विष खा लूँगी, किन्तु (अयोध्या में) शत्रुओं के अधीन जीवित नहीं रहूँगी।
20हे स्वामी! त्याग दिए जाने पर मैं दुःख का जीवन नहीं जिऊँगी। (परित्यक्त जीवन से) तत्काल मृत्यु श्रेष्ठ है।
21मैं यह शोक क्षण भर भी सहन नहीं कर सकती, फिर चौदह (दस, तीन और एक) वर्ष तक शोक करने की तो बात ही क्या!
22शोक से सन्तप्त सीता ने करुण और विपुल विलाप किया, और फिर थककर अपने पति को कसकर गले लगाकर फूट-फूटकर रोईं।
23(राम के आपत्ति के) इतने वचनों से बिंधी हुई सीता ने स्वयं को विषबुझे बाणों से बिंधी हथिनी के समान अनुभव किया। और अरणि (अग्नि प्रज्वलित करने वाली लकड़ी) के अग्नि उत्पन्न करने के समान उन्होंने दीर्घकाल से दबाए अश्रु बहा दिए।
24व्यथा से उत्पन्न स्फटिक के समान अश्रु उनके नेत्रों से इस प्रकार बहे जैसे दो कमलों से जल टपकता है।
25विशाल नेत्रों वाला उनका मुख निर्मल चन्द्रमा की आभा धारण कर बैठा और जल से उखाड़े गए कमल के समान अश्रुओं से म्लान हो गया।
26राम ने शोक में लगभग मूर्च्छित हो चली सीता को अपनी भुजाओं में भर लिया। और उनमें विश्वास उत्पन्न करने के लिए ये वचन कहे:
27हे देवि! जब तुम शोक में हो, तब मुझे स्वर्ग की भी अभिलाषा नहीं। स्वयम्भू ब्रह्मा के समान मुझे किसी से भय नहीं है।
28हे शुभानने सीते! यद्यपि मैं तुम्हारी रक्षा करने में समर्थ हूँ, तथापि मुझे तुम्हारा वन में रहना अच्छा नहीं लगा क्योंकि मैं तुम्हारे अभिप्राय नहीं जानता था।
29हे मिथिलानन्दिनी! चूँकि तुम मेरे साथ वन जाने के लिए ही उत्पन्न हुई हो, इसलिए मैं तुम्हें उसी प्रकार नहीं त्याग सकता जैसे आत्मसम्मानी पुरुष अपनी कीर्ति नहीं त्याग सकता।
30हे गजशुण्ड के समान (सुडौल) ऊरुओं वाली! केवल उसी धर्म के मार्ग पर चलो जिसका पालन पहले सत्पुरुषों ने किया है, जैसे सुवर्चला सूर्य का अनुगमन करती हैं।
31ऐसा नहीं कि मैं वन न जाऊँगा (जाना ही होगा)। हे जनकनन्दिनी! सत्य से पोषित मेरे पिता का वचन ही मुझे वहाँ ले जा रहा है।
32माता-पिता की आज्ञा का पालन धर्मयुक्त कर्म है। अतः हे सुन्दर कटिप्रदेश वाली! मैं सत्य के वचन की अवज्ञा करके जीवित नहीं रह सकता।
33माता, पिता और गुरु हमारे समक्ष विद्यमान हैं। उनका उल्लंघन करके हम नाना प्रकार से उस ईश्वर की उपासना कैसे कर सकते हैं जो अगम्य (अदृश्य) है?
34हे मनोहर कटाक्षों वाली! जहाँ तीनों लोकों के समान ये तीन (माता, पिता और गुरु) हैं, वहाँ इस संसार में कोई भी उतना पवित्र नहीं। अतः वे ही पूजनीय हैं।
35हे सीते! सत्य हो, अथवा उदारता, अथवा नमस्कार, अथवा पूज्यजनों को दान का वितरण, अथवा यज्ञ—इनमें से कोई भी पिता की सेवा के समान फलदायी नहीं माना जाता।
36पिता की इच्छा पूर्ण करने से कुछ भी दुष्प्राप्य नहीं रहता—चाहे वह स्वर्ग हो, धन हो, धान्य हो, विद्या हो, पुत्र हों अथवा अन्य सुख।
37जो महापुरुष अपने माता-पिता की सेवा में अनुरक्त रहते हैं, वे देवलोक, गन्धर्वलोक, गोलोक, विष्णुलोक, ब्रह्मलोक तथा अन्य लोकों को प्राप्त करते हैं।
38मेरे पिता, जो सत्य और धर्म के मार्ग पर चलते हैं, उनकी जो भी आज्ञा हो, मैं उसका पालन करना चाहता हूँ। वे ही सचमुच सनातन धर्म हैं।
39हे सीते! तुम्हें दण्डक वन ले चलूँ या नहीं, यह निश्चय करने में मेरा विवेक चूक रहा है। किन्तु तुम मेरा अनुगमन करने के लिए दृढ़संकल्प हो और कहती हो कि तुम वन में रह सकती हो।
40हे मनोहर नेत्रों और अनुपम सौन्दर्य वाली! तुम वन में रहने के लिए ही उत्पन्न हुई हो। हे सौम्ये! मेरे कर्तव्यों के पालन में मेरी सहायता करो।
41हे मेरी प्रिय सुन्दरी सीते! तुमने उचित समय पर एक अत्यन्त गौरवपूर्ण निर्णय लिया है जो सब प्रकार से तुम्हारे कुल के, मेरे और तुम्हारे अनुरूप है।
42हे सीते! वन में निवास के लिए आवश्यक सारी तैयारियाँ अभी से आरम्भ करो। हे सुन्दर नितम्बों वाली! तुम्हारे बिना स्वयं स्वर्ग भी मुझे प्रिय नहीं।
43अपने आभूषण उन ब्राह्मणों को दे दो जिन्हें उनकी आवश्यकता है, और धार्मिक भिक्षुओं को अन्न दो। शीघ्रता करो, विलम्ब मत करो।
44अपनी परिचारिकाओं में अत्यन्त मूल्यवान् आभूषण और उत्तम वस्त्र, (राजसभा की) क्रीड़ा के लिए बनी मनोहर वस्तुएँ, मेरी शय्याएँ, रथ और अन्य सब वस्तुएँ बाँट दो। शेष ब्राह्मणों को अर्पित कर दो।
45अपनी परिचारिकाओं में अत्यन्त मूल्यवान् आभूषण और उत्तम वस्त्र, (राजसभा की) क्रीड़ा के लिए बनी मनोहर वस्तुएँ, मेरी शय्याएँ, रथ और अन्य सब वस्तुएँ बाँट दो। शेष ब्राह्मणों को अर्पित कर दो।
46अपने पति को अपना वनगमन स्वीकार्य है, यह जानकर अत्यन्त हर्षित सीता शीघ्र ही (वस्तुएँ) दान करने को तत्पर हो गईं।
Nepali
1वनमा आफ्नो बसाइका विषयमा रामको सान्त्वनाको उत्तरमा जनकनन्दिनी मैथिली (सीता) ले भनिन्:
2एक परम कारणले क्षुब्ध सीताले प्रेम र आहत आत्मसम्मानका कारण विशालवक्ष रघुवंशीलाई उपालम्भ दिइन्।
3हे राम! तपाईंलाई ज्वाइँका रूपमा स्वीकार गर्दा के मेरा पिता, मिथिलाका राजा र विदेहका स्वामीले कहिल्यै यस्तो सोच्नुभएको थियो कि तपाईं पुरुषको वेशमा स्त्री हुनुहुन्छ?
4हाय! यो मिथ्या नै हुनेछ यदि मानिसहरूले अज्ञानवश यसो भनून् कि राममा देदीप्यमान सूर्यसमान परम तेज छैन।
5जो तपाईंप्रति यति अनन्य अनुरक्त छे, उसलाई त्याग्ने तपाईंको इच्छाको पछाडि तपाईंको भय र विषादको के कारण होला?
6हे वीर! थाहा पाउनुहोस् कि तपाईंको अधीनमा रहेर म तपाईंप्रति त्यत्तिकै निष्ठावान् छु जति सावित्री आफ्ना पति द्युमत्सेन-पुत्र सत्यवान्प्रति थिइन्।
7हे रघुकुलका निष्पाप पुत्र! म ती अरू स्त्रीहरूजस्ती होइनँ जसले कुललाई कलङ्कित पार्छन्। मैले तपाईंबाहेक कसैलाई मनको आँखाले पनि हेरेकी छैनँ। म तपाईंसँगै (वन) जानेछु।
8हे राम! म लामो समयदेखि तपाईंसँग बस्दै आएकी छु। म युवती र पतिव्रता छु। तपाईं नटझैँ मलाई अरूका हातमा किन सुम्पन चाहनुहुन्छ?
9हे निष्पाप राम! जसको कल्याणको तपाईं कुरा गर्दै हुनुहुन्छ र जसका कारण तपाईं मलाई (आफूसँग) जानबाट रोक्दै हुनुहुन्छ, तपाईं तिनकै अधीन र आज्ञाकारी बन्न सक्नुहुन्छ।
10तपाईंले मलाई नलिईकन वनतर्फ प्रस्थान गर्नुहुँदैन। तप होस्, वन होस् वा स्वर्ग होस्—म तपाईंसँगै रहन चाहन्छु।
11तपाईंको पछिपछि हिँड्दा मलाई बाटोमा त्यहाँ कुनै थकान हुनेछैन, मानौँ म आनन्दविहारमा गइरहेकी छु वा कुनै सुखद ओछ्यानमा छु।
12बाटोमा पर्ने सेता नर्कट, कुश, सर र इषीका घाँस तथा काँडेदार रूखहरू मलाई कपासजस्तै वा कृष्णमृगको छालाजस्तै कोमल लाग्नेछन्।
13हे मनोहर राम! आँधीले उठाएको र ममाथि जमेको कष्टकर धूलोलाई म सर्वोत्तम चन्दनचूर्ण ठान्नेछु।
14हे वनविहारी! वनको छेउका (कलिलो हरियो घाँसका) मैदानमा सुत्दा मलाई त्यसभन्दा बढी सुख हुनेछ जति गलैँचा ओछ्याइएको शय्यामा सुत्दा हुन्छ।
15जुनसुकै पात, कन्दमूल वा फल तपाईंले आफ्नै हातले मेरा लागि जम्मा गर्नुहुनेछ—थोरै होऊन् वा धेरै—ती मेरा लागि अमृत हुनेछन्।
16वनमा ऋतु-ऋतुका फूल र फलको उपभोग गर्दै मलाई न आफ्नी माताको, न पिताको, न घरको सम्झना आउनेछ।
17त्यसैले तपाईंले वनमा मबाट कुनै कठिनाइको आशङ्का गर्नुहुँदैन। न म तपाईंका लागि भार बन्नेछु, न आफ्ना कारण तपाईंलाई कुनै दुःख भोग्न दिनेछु।
18जहाँ पनि म तपाईंसँग छु त्यही स्वर्ग हो, र तपाईंविना जे छ त्यही नरक हो। हे राम! यो सत्य चिन्नुहोस् र मेरो सान्निध्यमा महान् सुख प्राप्त गर्नुहोस्।
19यदि तपाईंले मलाई अलिकति पनि नहिचकिचाईकन वन लैजानुहुन्न भने, म अहिल्यै विष खानेछु, तर (अयोध्यामा) शत्रुहरूको अधीनमा बाँच्नेछैनँ।
20हे स्वामी! त्यागिएपछि म दुःखको जीवन बाँच्नेछैनँ। (परित्यक्त अस्तित्वभन्दा) तत्काल मृत्यु श्रेष्ठ छ।
21म यो शोक क्षणभर पनि सहन सक्दिनँ, त्यसमाथि चौध (दस, तीन र एक) वर्षसम्म शोक गर्ने त कुरै के!
22शोकले सन्तप्त सीताले करुण र प्रचुर विलाप गरिन्, अनि थाकेर आफ्ना पतिलाई कसेर अँगालो हाल्दै धुरुधुरु रोइन्।
23(रामका आपत्तिका) यति धेरै वचनले बिँधिएकी सीताले आफूलाई विषले लतपतिएका बाणले बिँधिएकी हात्तिनीजस्तै अनुभव गरिन्। अनि अरणि (अग्नि सल्काउने काठ) ले अग्नि उत्पन्न गरेझैँ उनले लामो समयदेखि दबाएका आँसु बगाइन्।
24व्यथाबाट उत्पन्न स्फटिकजस्ता आँसु उनका आँखाबाट यसरी बगे जसरी दुई कमलबाट पानी चुहिन्छ।
25विशाल आँखा भएको उनको मुखले निर्मल चन्द्रमाको आभा धारण गर्यो र पानीबाट उखेलिएको कमलझैँ आँसुले म्लान भयो।
26रामले शोकमा लगभग मूर्च्छित भइसकेकी सीतालाई आफ्ना पाखुरामा समेटे। अनि उनमा विश्वास जगाउन यी वचन भने:
27हे देवी! जब तिमी शोकमा छ्यौ, तब मलाई स्वर्गको पनि अभिलाषा छैन। स्वयम्भू ब्रह्मासमान मलाई कसैसँग भय छैन।
28हे शुभानने सीते! यद्यपि म तिम्रो रक्षा गर्न समर्थ छु, तापनि मलाई तिम्रो वनमा बस्नु राम्रो लागेन किनभने म तिम्रो अभिप्राय जान्दिनथेँ।
29हे मिथिलानन्दिनी! तिमी मसँग वन जानकै लागि जन्मेकी हौ, त्यसैले म तिमीलाई त्यसरी नै त्याग्न सक्दिनँ जसरी आत्मसम्मानी पुरुषले आफ्नो कीर्ति त्याग्न सक्दैन।
30हे हात्तीको सुँडजस्ता (सुडौल) तिघ्रा भएकी! केवल त्यही धर्मको मार्गमा हिँड जसको पालन पहिले सत्पुरुषहरूले गरेका छन्, जसरी सुवर्चलाले सूर्यको अनुगमन गर्छिन्।
31यस्तो होइन कि म वन जान्नँ (जानै पर्छ)। हे जनकनन्दिनी! सत्यले पोषित मेरा पिताको वचनले नै मलाई त्यहाँ लगिरहेको छ।
32आमाबुबाको आज्ञापालन धर्मयुक्त कर्म हो। त्यसैले हे सुन्दर कटिप्रदेश भएकी! म सत्यको वचनको अवज्ञा गरेर बाँच्न सक्दिनँ।
33माता, पिता र गुरु हाम्रा सामु विद्यमान छन्। तिनको उल्लङ्घन गरेर हामी नाना प्रकारले त्यस ईश्वरको उपासना कसरी गर्न सक्छौँ जो अगम्य (अदृश्य) छन्?
34हे मनोहर कटाक्ष भएकी! जहाँ तीनै लोकसमान यी तीन (माता, पिता र गुरु) छन्, त्यहाँ यस संसारमा कोही पनि त्यति पवित्र छैन। त्यसैले तिनै पूजनीय हुन्।
35हे सीते! सत्य होस्, वा उदारता, वा नमस्कार, वा पूज्यजनहरूलाई दानको वितरण, वा यज्ञ—यीमध्ये कुनै पनि पिताको सेवासमान फलदायी मानिँदैन।
36पिताको इच्छा पूरा गर्दा केही पनि दुष्प्राप्य रहँदैन—स्वर्ग होस्, धन होस्, अन्न होस्, विद्या होस्, पुत्र होऊन् वा अन्य सुख।
37जुन महापुरुषहरू आफ्ना आमाबुबाको सेवामा अनुरक्त रहन्छन्, तिनले देवलोक, गन्धर्वलोक, गोलोक, विष्णुलोक, ब्रह्मलोक तथा अन्य लोक प्राप्त गर्छन्।
38मेरा पिता, जो सत्य र धर्मको मार्गमा हिँड्नुहुन्छ, उहाँको जुनसुकै आज्ञा होस्, म त्यसको पालन गर्न चाहन्छु। उहाँ नै साँच्चै सनातन धर्म हुनुहुन्छ।
39हे सीते! तिमीलाई दण्डक वन लैजाऊँ कि नलैजाऊँ, यो निर्णय गर्न मेरो विवेक चुक्दै छ। तर तिमी मेरो अनुगमन गर्न दृढसंकल्प छ्यौ र भन्छ्यौ कि तिमी वनमा बस्न सक्छ्यौ।
40हे मनोहर आँखा र अनुपम सौन्दर्य भएकी! तिमी वनमा बस्नकै लागि जन्मेकी हौ। हे सौम्ये! मेरा कर्तव्यको पालनमा मलाई सहयोग गर।
41हे मेरी प्रिय सुन्दरी सीते! तिमीले उचित समयमा एक अत्यन्तै गौरवपूर्ण निर्णय लिएकी छ्यौ जो सबै प्रकारले तिम्रो कुल, मेरो र तिम्रो अनुरूप छ।
42हे सीते! वनमा बसोबासका लागि आवश्यक सबै तयारी अहिल्यैदेखि सुरु गर। हे सुन्दर नितम्ब भएकी! तिमीविना स्वयं स्वर्ग पनि मलाई प्रिय छैन।
43आफ्ना गहना ती ब्राह्मणहरूलाई देऊ जसलाई तिनको आवश्यकता छ, र धार्मिक भिक्षुहरूलाई अन्न देऊ। हतार गर, ढिलाइ नगर।
44आफ्ना परिचारिकाहरूमा अत्यन्तै मूल्यवान् गहना र उत्तम वस्त्र, (राजसभाको) क्रीडाका लागि बनेका मनोहर वस्तु, मेरा शय्या, रथ र अन्य सबै वस्तु बाँडिदेऊ। बाँकी ब्राह्मणहरूलाई अर्पण गरिदेऊ।
45आफ्ना परिचारिकाहरूमा अत्यन्तै मूल्यवान् गहना र उत्तम वस्त्र, (राजसभाको) क्रीडाका लागि बनेका मनोहर वस्तु, मेरा शय्या, रथ र अन्य सबै वस्तु बाँडिदेऊ। बाँकी ब्राह्मणहरूलाई अर्पण गरिदेऊ।
46आफ्ना पतिलाई आफ्नो वनगमन स्वीकार्य छ भन्ने थाहा पाएर अत्यन्तै हर्षित सीता चाँडै (वस्तुहरू) दान गर्न तत्पर भइन्।