English
1Sanjaya said “Seeing that fight thus ranging between those two greatest heroes of Kuru's race, Arjuna said to Vasudeva-'Who, in your superior between these two? What is their respective merit. Tell this, O
2Vasudeva said The instruction received by them has been equal. Bhima, however, is possessed of greater me strength while Duryodhana is possessed of greater skill and has worked harder.
3If he were to fight fairly, Bhimasena will never succeed in gaining victory. If, however, he fights unfairly, he will surely be able to kill Duryodhana.
4The Asuras were defeated by the gods deceptively. We have heard this. Virochana was defeated by Shakra with the aid of deception.
5The destroyer of Vala deprived Vritra his energy by an act of deception. Therefore, let Bhimasena put forth his prowess, by means of deception!
6At the time of the gambling, O Dhananjaya, Bhima promised to break the thighs of Suyodhana with his mace in battle.
7Let this destroyer of foes, therefore, fulfill his vow. Let him, deceptively kill the Kuru king who is made of deception!
8If depending upon his might alone, Bhima were to fight fairly, king Yudhishthira will meet with great peril.
9I tell you again, O son of Pandu, listen to ine! It is through the fault of king Yudhishthira alone that danger has once more befallen us.
10Having performed great feats by the destruction of Bhishma and the other Kurus, the king had gained victory and glory, and had almost terminated the hostilities.
11Having thus gained the victory, he pleased himself once more in a doubtful and perilous situation. This has been great mistake on the part of Yudhishthira, O Pandava, since he has made the result of the battle depend upon the victory or the defeat of only one warrior! Suyodhana is an expert, he is a hero; he is of firm determination.
12We have all heard the old verse uttered by Ushanas, Hear I recite it to you with its true sense and meaning!
13The remnant of hostile force routed and flying away for life that really and come back to the fight, should always be feared, for they are of fixed determination and singleness of purpose!
14Shakra himself O Dhananjaya, cannot stand before them who rush in fury, giving up all hopes of life.
15This Suyodhana had been routed and fled. All his troops had been slain. He had entered the lake. He had been defeated, and, therefore, he had wished to retire into forest, having given up all hope of retaining his kingdom. What wise man is there, that would challenge such a person to a single-combat?
16I do not know whether Duryodhana will regain the kingdom that had already become ours! For full thirteen years he practised with the mace with great firmness. Even now, for filling Bhimasena, he jumps up and down.
17If the mighty-armed Bhima do not kill him unfairly, the son of Dhritarashtra will surely retain kingdom!?—Having heard those words of the great Keshava, Dhananjaya struck his own left thigh before the gaze of Bhimasena.
18Understanding that sign, Bhima began to move about with his uplifted mace making many kinds of manoeuvres.
19Sometimes adopting the right Mandala, sometimes the left Mandala, and sometines Gomutraka, the son of Pandu began to move about, O king, stupefying his foe.
20Likewise your son O king, who was an adept in the mace fight, moved about beautifully and with great activity, for killing Bhimasena.
21Whirling their terrible maces which were smeared with sandal-paste and other unguents, the two heroes, desirous of terminating their hostilities, moved about in that battle like two angry Yamas.
22Desirous of killing each other, those two best of men, possessed of great heroism, fought like two Garudas desirous of catching the same snake.
23While the king and Bhima moved about in beautiful circles, their maces clashed, which created sparks of fire.
24Those two heroic and powerful warriors struck each other equally in that battle. They then resembled, O king, two oceans agitated by the tempest.
25Striking each other equally like two infuriate elephants, their clashing maces produced sounds like peals of thunder.
26During the onset of that dreadful battle, both those chastisers of foes, while fight became exhausted.
27Having rested for a while, those two destroyers of foes, filled with rage and uplifting their maces, once more began to fight with each other.
28When, O king, by the repeated falls of their maces, they wounded each other, the battle became exceedingly dreadful and perfectly unrestrained.
29Rushing at each other in that fight, those two heroes, having eyes like those of bulls and gifted with great activity, struck each other fiercely like two buffaloes in the mire.
30All their limbs wounded and bruised, and bathed in blood from head to foot, they looked like a couple of Kinshukas on the breast of Himavat.
31During the onset of the fight, when : Vrikodara, seemed to give Duryodhana an opportunity, the latter, smiling a little, advanced forward.
32Well-skilled in in battle, the powerful Vrikodara, seeing his adversary come up, suddenly hurled his mace at him.
33Seeing the mace thrown at him, your son, O king, moved away from that place at which the weapon fell down baffled.
34Having warded off that blow, your son, that foremost one of Kuru's race, quickly struck Bhimasena with his weapon.
35A large quantity of blood being, drawn by that blow, as also owing to its violence, Bhimasena became stupefied.
36Duryodhana, however, could not perceive that Pandu's son was so afflicted at that moment. Though deeply afflicted, Bhima kept himself, summoning all his patience.
37Duryodhana, therefore, thought that he was all right and ready to return the blow. It was, therefore, that your son did not then strike him again.
38Having taken rest for a little while, the brave Bhimasena rushed furiously, O king, at Duryodhana who was standing near.
39Seeing the energetic Bhimasena, filled with rage and rushing towards him your high-souled so, O Bharata's chief, desiring to thwart his blow, thought of showing the manoeuvre called Avasthana. He, therefore, desired to jump upwards, O king, king, for beguiling Vrikodara.
40Bhimasena fully understood the object of his opponent. Rushing at him, with a loud leonine roar, he fiercely dropped his mace at the thighs of the Kuru king, as the latter had jumped up for making the first aim useless.
41That mace, strong, like thunder and hurled by Bhima broke the two handsome thighs of Duryodhana.
42That foremost of men, viz., your son after his thighs had been broken by Bhimasena, fell down resounding the Earth.
43Fierce winds began to blow, with loud sounds, Showers of dust dropped. The Earth, with her trees and mountains, began to tremble.
44Upon the fall of that hero who was the head of all kings, fierce and fiery winds blew with a loud noise and with thunder falling frequently. When that lord of Earth fell, large meteors dropped down from the welkin.
45Bloody and dusty showers, fell, O Bharata! These were poured by Indra, upon the fall of your son.
46A loud noise was heard, O Bharata's chief, in the sky, caused by the Yakshas, Rakshasas and the Pishachas.
47At the terrible sound thousands of beasts and birds began to yell hideously on every side.
48Those horses, elephants and men, forming the remnant of the Pandava's army, urtered loud cried when your son fell. Loud blare of conchs and the peal of drums and cymbals were heard.
49A terrific noise seemed to come from the very bowels of the earth. Upon the fall of your son, O king, headless beings or dreadful appearance, possessed of many legs and many arms, and striking terror to all creatures, began to dance and cover the earth on all sides.
50Warriors, O king, who stood with standards or weapons in their arms, began to tremble, O king, when your son fell.
51Lakes and wells, O best of kings, vomited forth blood. Swift coursing rivers flowed in opposite directions.
52Women seemed to look like men, and men like women, when your son Duryodhana fell.
53Seeing those wonderful portents, Panchalas and the Pandavas, O Bharata's chief, were filled with anxiety.
54The gods and Gandharvas went away to their wished-for regions, taking and discoursing on that wonderful battle between your sons.
55Similarly the Siddhas and the quickcoursing Charanas went to those places from which they had come, praising these two best of men. Inc
Hindi
1सञ्जय ने कहा — कुरुकुल के उन दोनों महान् वीरों के बीच इस प्रकार चलते हुए युद्ध को देखकर अर्जुन ने वासुदेव से कहा — "इन दोनों में आपकी दृष्टि में श्रेष्ठ कौन है? इनका अपना-अपना गुण क्या है? यह मुझे बताइए, हे (केशव)!"
2वासुदेव ने कहा — इन दोनों को प्राप्त शिक्षा समान रही है। किन्तु भीम अधिक बल से सम्पन्न हैं, जबकि दुर्योधन अधिक कौशल से सम्पन्न है और उसने अधिक परिश्रम किया है।
3यदि भीमसेन धर्मयुद्ध करेंगे तो वे कभी विजय प्राप्त न कर सकेंगे। किन्तु यदि वे अधर्म से युद्ध करें, तो वे निश्चय ही दुर्योधन का वध कर सकेंगे।
4देवताओं ने असुरों को छल से परास्त किया था — यह हमने सुना है। शक्र (इन्द्र) ने छल की सहायता से विरोचन को परास्त किया था।
5वल के संहारक (इन्द्र) ने छल के द्वारा ही वृत्र को उसके तेज से वंचित किया था। अतः भीमसेन छल के द्वारा अपना पराक्रम प्रकट करें!
6हे धनञ्जय, द्यूत के समय भीम ने प्रतिज्ञा की थी कि वे युद्ध में अपनी गदा से सुयोधन की जाँघें तोड़ देंगे।
7अतः ये शत्रुनाशक अपनी प्रतिज्ञा पूर्ण करें। जो कुरुराज छल का ही बना हुआ है, उसका वध वे छल से ही करें!
8यदि भीम केवल अपने बल के भरोसे धर्मयुद्ध करेंगे, तो राजा युधिष्ठिर महान् संकट में पड़ जाएँगे।
9हे पाण्डुपुत्र, मैं तुमसे फिर कहता हूँ, मेरी बात सुनो! राजा युधिष्ठिर के ही दोष से यह संकट पुनः हम पर आ पड़ा है।
10भीष्म तथा अन्य कुरुवीरों के संहार से महान् पराक्रम करके राजा ने विजय और यश प्राप्त कर लिया था, और शत्रुता प्रायः समाप्त ही कर दी थी।
11इस प्रकार विजय प्राप्त करके भी उन्होंने स्वयं को पुनः संदिग्ध और संकटपूर्ण स्थिति में डाल दिया। हे पाण्डव, यह युधिष्ठिर की महान् भूल है, क्योंकि उन्होंने युद्ध का परिणाम केवल एक ही योद्धा की जय-पराजय पर आश्रित कर दिया! सुयोधन निपुण है, वह वीर है, वह दृढ़ निश्चय वाला है।
12उशना (शुक्राचार्य) द्वारा कहा गया वह प्राचीन श्लोक हम सबने सुना है। सुनो, मैं उसे उसके यथार्थ अर्थ और भाव सहित तुम्हें सुनाता हूँ!
13शत्रुसेना का जो अवशेष परास्त होकर प्राण बचाने के लिए भागा हो और फिर संगठित होकर युद्ध में लौट आए, उससे सदा भयभीत रहना चाहिए, क्योंकि वे दृढ़ निश्चय वाले और एकनिष्ठ लक्ष्य वाले होते हैं!
14हे धनञ्जय, जो प्राणों की सारी आशा त्यागकर क्रोध में टूट पड़ते हैं, उनके सम्मुख स्वयं शक्र भी नहीं टिक सकते।
15यह सुयोधन परास्त होकर भाग गया था। उसकी सारी सेना मारी जा चुकी थी। वह सरोवर में जा घुसा था। वह पराजित हो चुका था, और इसीलिए राज्य रखने की सारी आशा छोड़कर वन में चला जाना चाहता था। ऐसा कौन बुद्धिमान् होगा जो ऐसे पुरुष को द्वन्द्वयुद्ध के लिए ललकारे?
16मैं नहीं जानता कि जो राज्य हमारा हो ही चुका था, उसे दुर्योधन फिर से प्राप्त कर लेगा या नहीं! पूरे तेरह वर्ष उसने बड़ी दृढ़ता से गदा का अभ्यास किया है। अभी भी भीमसेन को मारने के लिए वह ऊपर-नीचे उछल रहा है।
17यदि महाबाहु भीम उसका वध अधर्म से नहीं करेंगे, तो धृतराष्ट्रपुत्र निश्चय ही राज्य रख लेगा! — महात्मा केशव के ये वचन सुनकर धनञ्जय ने भीमसेन की दृष्टि के सामने अपनी बाईं जाँघ पर हाथ मारा।
18उस संकेत को समझकर भीम गदा उठाए अनेक प्रकार के दाँव-पेच करते हुए घूमने लगे।
19हे राजन्, कभी दक्षिण मण्डल, कभी वाम मण्डल और कभी गोमूत्रक गति का आश्रय लेते हुए पाण्डुपुत्र अपने शत्रु को चकित करते हुए घूमने लगे।
20हे राजन्, इसी प्रकार गदायुद्ध में निपुण आपका पुत्र भी भीमसेन का वध करने के लिए बड़ी फुर्ती और सुन्दरता से घूमने लगा।
21चन्दन तथा अन्य लेपों से लिपी अपनी भयंकर गदाएँ घुमाते हुए वे दोनों वीर, जो अपनी शत्रुता का अन्त करना चाहते थे, उस युद्ध में दो क्रुद्ध यमराजों के समान विचरने लगे।
22एक-दूसरे का वध करने की इच्छा से महान् वीरता से सम्पन्न वे दोनों पुरुषश्रेष्ठ एक ही सर्प को पकड़ने के इच्छुक दो गरुड़ों के समान लड़ने लगे।
23जब राजा (दुर्योधन) और भीम सुन्दर मण्डलों में घूम रहे थे, तब उनकी गदाएँ टकराईं, जिससे अग्नि की चिनगारियाँ निकलीं।
24उस युद्ध में वे दोनों वीर और बलशाली योद्धा एक-दूसरे पर बराबर प्रहार करते रहे। हे राजन्, तब वे आँधी से क्षुब्ध दो समुद्रों के समान प्रतीत हो रहे थे।
25दो मतवाले हाथियों के समान परस्पर बराबर प्रहार करते हुए उनकी टकराती गदाएँ मेघगर्जन के समान शब्द उत्पन्न करती थीं।
26उस भयंकर युद्ध के आरम्भ में ही वे दोनों शत्रुदमन लड़ते-लड़ते थक गए।
27कुछ देर विश्राम करके क्रोध से भरे वे दोनों शत्रुनाशक अपनी गदाएँ उठाकर पुनः एक-दूसरे से लड़ने लगे।
28हे राजन्, जब गदाओं के बारम्बार प्रहार से वे एक-दूसरे को घायल करने लगे, तब वह युद्ध अत्यन्त भयंकर और सर्वथा उच्छृंखल हो उठा।
29उस युद्ध में एक-दूसरे पर झपटते हुए साँड़ के समान नेत्रों वाले और महान् फुर्ती से सम्पन्न वे दोनों वीर कीचड़ में लड़ते दो भैंसों के समान प्रचण्ड प्रहार करने लगे।
30उनके समस्त अंग घायल और कुचले हुए थे तथा वे सिर से पैर तक रक्त से नहाए हुए थे; वे हिमवान् के वक्षःस्थल पर खड़े दो किंशुक वृक्षों के समान प्रतीत हो रहे थे।
31उस युद्ध के आवेग में जब वृकोदर ने दुर्योधन को कुछ अवसर देते-सा जान पड़ा, तब वह तनिक मुस्कराता हुआ आगे बढ़ा।
32युद्ध में सुनिपुण बलशाली वृकोदर ने अपने प्रतिपक्षी को आते देखकर सहसा उस पर अपनी गदा फेंकी।
33हे राजन्, अपनी ओर फेंकी गई गदा को देखकर आपका पुत्र उस स्थान से हट गया, जहाँ वह अस्त्र व्यर्थ ही गिर पड़ा।
34उस प्रहार को व्यर्थ करके कुरुकुल के श्रेष्ठ आपके पुत्र ने शीघ्र ही अपने अस्त्र से भीमसेन पर प्रहार किया।
35उस प्रहार से प्रचुर रक्त बह निकला, और उसके वेग के कारण भी भीमसेन मूर्च्छित से हो गए।
36किन्तु दुर्योधन यह न जान सका कि उस क्षण पाण्डुपुत्र इतने पीड़ित थे। अत्यन्त पीड़ित होकर भी भीम ने अपना सारा धैर्य बटोरकर स्वयं को सँभाले रखा।
37अतः दुर्योधन ने समझा कि वे भले-चंगे हैं और प्रहार का उत्तर देने को तैयार हैं। यही कारण था कि आपके पुत्र ने तब उन पर पुनः प्रहार नहीं किया।
38हे राजन्, कुछ देर विश्राम करके वीर भीमसेन निकट खड़े दुर्योधन पर क्रोधपूर्वक झपटे।
39हे भरतश्रेष्ठ, क्रोध से भरे तेजस्वी भीमसेन को अपनी ओर झपटते देखकर आपके महात्मा पुत्र ने उनका प्रहार विफल करने की इच्छा से अवस्थान नामक दाँव दिखाने का विचार किया। हे राजन्, अतः उसने वृकोदर को छलने के लिए ऊपर उछलना चाहा।
40भीमसेन अपने प्रतिपक्षी का अभिप्राय भलीभाँति समझ गए। उच्च सिंहनाद करते हुए उस पर झपटकर, ज्यों ही उसने पहले लक्ष्य को व्यर्थ करने के लिए उछाल भरी, त्यों ही उन्होंने कुरुराज की जाँघों पर अपनी गदा प्रचण्ड वेग से गिरा दी।
41वज्र के समान दृढ़ और भीम द्वारा चलाई गई उस गदा ने दुर्योधन की दोनों सुन्दर जाँघें तोड़ डालीं।
42भीमसेन द्वारा जाँघें तोड़ दिए जाने पर पुरुषों में श्रेष्ठ आपका वह पुत्र पृथ्वी को गुँजाता हुआ गिर पड़ा।
43प्रचण्ड वायु महान् शब्द करती हुई बहने लगी। धूल की वर्षा होने लगी। वृक्षों और पर्वतों सहित पृथ्वी काँपने लगी।
44समस्त राजाओं के शिरोमणि उस वीर के गिरने पर प्रचण्ड और अग्निमय वायु महान् शब्द करती हुई बही और बारम्बार वज्रपात होने लगा। जब पृथ्वी का वह स्वामी गिरा, तब आकाश से विशाल उल्काएँ गिरने लगीं।
45हे भरत, रक्त और धूल की वर्षा हुई! आपके पुत्र के गिरने पर इन्द्र ने ही यह वर्षा की थी।
46हे भरतश्रेष्ठ, आकाश में यक्षों, राक्षसों और पिशाचों द्वारा किया गया महान् कोलाहल सुनाई पड़ा।
47उस भयंकर शब्द से सब ओर सहस्रों पशु और पक्षी वीभत्स स्वर में चीत्कार करने लगे।
48आपके पुत्र के गिरने पर पाण्डवसेना के अवशेष रूप वे घोड़े, हाथी और मनुष्य उच्च स्वर से हर्षनाद करने लगे। शंखों की महान् ध्वनि तथा भेरी और झाँझों का घोष सुनाई पड़ा।
49मानो पृथ्वी के गर्भ से ही भयंकर शब्द उठ रहा हो। हे राजन्, आपके पुत्र के गिरने पर अनेक पैरों और अनेक भुजाओं वाले, समस्त प्राणियों में भय उत्पन्न करने वाले भयानक रूप के बिना सिर के प्राणी नाचते हुए सब ओर पृथ्वी को ढकने लगे।
50हे राजन्, आपके पुत्र के गिरने पर हाथ में ध्वजा अथवा अस्त्र लिए खड़े योद्धा काँपने लगे।
51हे राजाओं में श्रेष्ठ, सरोवरों और कूपों ने रक्त उगल दिया। तीव्र गति से बहने वाली नदियाँ उलटी दिशा में बहने लगीं।
52जब आपका पुत्र दुर्योधन गिरा, तब स्त्रियाँ पुरुषों जैसी और पुरुष स्त्रियों जैसे दिखाई देने लगे।
53हे भरतश्रेष्ठ, उन अद्भुत अपशकुनों को देखकर पाञ्चाल और पाण्डव चिन्ता से भर गए।
54देवता और गन्धर्व आपके पुत्रों के उस अद्भुत युद्ध की चर्चा और विवेचना करते हुए अपने-अपने अभीष्ट लोकों को चले गए।
55इसी प्रकार सिद्ध और शीघ्रगामी चारण भी उन दोनों पुरुषश्रेष्ठों की प्रशंसा करते हुए उन्हीं स्थानों को लौट गए जहाँ से वे आए थे।
Nepali
1सञ्जयले भने — कुरुकुलका ती दुई महान् वीरबीच यसरी चलिरहेको युद्ध देखेर अर्जुनले वासुदेवलाई भने — "यी दुईमध्ये तपाईंको दृष्टिमा श्रेष्ठ को हो? यिनका आ-आफ्नो गुण के छ? यो मलाई भन्नुहोस्, हे (केशव)!"
2वासुदेवले भने — यी दुईले पाएको शिक्षा समान रहेको छ। तर भीम बढी बलले सम्पन्न छन्, जबकि दुर्योधन बढी कौशलले सम्पन्न छ र उसले बढी परिश्रम गरेको छ।
3यदि भीमसेनले धर्मयुद्ध गरे भने तिनले कहिल्यै विजय प्राप्त गर्न सक्नेछैनन्। तर यदि तिनले अधर्मले युद्ध गरे भने, तिनले निश्चय नै दुर्योधनको वध गर्न सक्नेछन्।
4देवताहरूले असुरहरूलाई छलले परास्त गरेका थिए — यो हामीले सुनेका छौँ। शक्र (इन्द्र)ले छलको सहायताले विरोचनलाई परास्त गरेका थिए।
5वलका संहारक (इन्द्र)ले छलद्वारा नै वृत्रलाई उसको तेजबाट वञ्चित गरेका थिए। त्यसैले भीमसेनले छलद्वारा नै आफ्नो पराक्रम प्रकट गरून्!
6हे धनञ्जय, द्यूतको बेला भीमले प्रतिज्ञा गरेका थिए कि तिनले युद्धमा आफ्नो गदाले सुयोधनका तिघ्रा भाँचिदिनेछन्।
7त्यसैले यी शत्रुनाशकले आफ्नो प्रतिज्ञा पूरा गरून्। जो कुरुराज छलकै बनेको छ, उसको वध तिनले छलले नै गरून्!
8यदि भीमले केवल आफ्नो बलको भरमा धर्मयुद्ध गरे भने, राजा युधिष्ठिर महान् सङ्कटमा पर्नेछन्।
9हे पाण्डुपुत्र, म तिमीलाई फेरि भन्छु, मेरो कुरा सुन! राजा युधिष्ठिरकै दोषले यो सङ्कट फेरि हामीमाथि आइपरेको छ।
10भीष्म तथा अन्य कुरुवीरहरूको संहारले महान् पराक्रम गरेर राजाले विजय र यश प्राप्त गरिसकेका थिए, र शत्रुता प्रायः समाप्त नै पारिसकेका थिए।
11यसरी विजय प्राप्त गरेर पनि उनले आफूलाई फेरि सन्दिग्ध र सङ्कटपूर्ण स्थितिमा हालिदिए। हे पाण्डव, यो युधिष्ठिरको महान् भूल हो, किनभने उनले युद्धको परिणाम केवल एउटै योद्धाको जय-पराजयमा आश्रित पारिदिए! सुयोधन निपुण छ, ऊ वीर छ, ऊ दृढ निश्चय भएको छ।
12उशना (शुक्राचार्य)ले भनेको त्यो प्राचीन श्लोक हामी सबैले सुनेका छौँ। सुन, म त्यसलाई त्यसको यथार्थ अर्थ र भावसहित तिमीलाई सुनाउँछु!
13शत्रुसेनाको जुन अवशेष परास्त भई प्राण बचाउन भागेको होस् र फेरि सङ्गठित भई युद्धमा फर्केर आओस्, त्यससँग सधैँ भयभीत रहनुपर्छ, किनभने तिनीहरू दृढ निश्चय भएका र एकनिष्ठ लक्ष्य भएका हुन्छन्!
14हे धनञ्जय, जसले प्राणको सम्पूर्ण आशा त्यागेर क्रोधमा जाइलाग्छन्, तिनका सामु स्वयं शक्र पनि टिक्न सक्दैनन्।
15यो सुयोधन परास्त भएर भागेको थियो। उसको सम्पूर्ण सेना मारिइसकेको थियो। ऊ तालभित्र पसेको थियो। ऊ पराजित भइसकेको थियो, र त्यसैले राज्य राख्ने सम्पूर्ण आशा त्यागेर वनमा गइहाल्न चाहन्थ्यो। यस्तो कुन बुद्धिमान् होला जसले त्यस्तो पुरुषलाई द्वन्द्वयुद्धका लागि ललकारोस्?
16म जान्दिनँ कि जुन राज्य हाम्रो भइसकेको थियो, त्यो दुर्योधनले फेरि प्राप्त गर्नेछ कि गर्दैन! पूरा तेह्र वर्ष उसले ठूलो दृढताले गदाको अभ्यास गरेको छ। अहिले पनि भीमसेनलाई मार्नका लागि ऊ माथितल उफ्रिरहेको छ।
17यदि महाबाहु भीमले उसको वध अधर्मले गरेनन् भने, धृतराष्ट्रपुत्रले निश्चय नै राज्य राख्नेछ! — महात्मा केशवका यी वचन सुनेर धनञ्जयले भीमसेनको दृष्टिको सामु आफ्नो देब्रे तिघ्रामा हात हाने।
18त्यस सङ्केतलाई बुझेर भीम गदा उठाएर अनेक प्रकारका दाउपेच गर्दै घुम्न थाले।
19हे राजन्, कहिले दक्षिण मण्डल, कहिले वाम मण्डल र कहिले गोमूत्रक गतिको आश्रय लिँदै पाण्डुपुत्र आफ्नो शत्रुलाई चकित पार्दै घुम्न थाले।
20हे राजन्, त्यसै गरी गदायुद्धमा निपुण तपाईंको छोरा पनि भीमसेनको वध गर्नका लागि ठूलो फुर्ती र सुन्दरताका साथ घुम्न थाल्यो।
21चन्दन तथा अन्य लेपले लेपिएका आफ्ना भयंकर गदा घुमाउँदै ती दुई वीर, जो आफ्नो शत्रुताको अन्त्य गर्न चाहन्थे, त्यस युद्धमा दुई क्रुद्ध यमराजझैँ विचरण गर्न थाले।
22एकअर्काको वध गर्ने इच्छाले महान् वीरताले सम्पन्न ती दुई पुरुषश्रेष्ठ एउटै सर्पलाई समात्न इच्छुक दुई गरुडझैँ लड्न थाले।
23जब राजा (दुर्योधन) र भीम सुन्दर मण्डलमा घुमिरहेका थिए, तब तिनका गदा ठोक्किए, जसबाट आगोका फिलिङ्गा निस्किए।
24त्यस युद्धमा ती दुई वीर र बलशाली योद्धा एकअर्कामाथि बराबर प्रहार गरिरहे। हे राजन्, तब तिनीहरू आँधीले क्षुब्ध दुई समुद्रजस्ता देखिन्थे।
25दुई मात्तिएका हात्तीझैँ आपसमा बराबर प्रहार गर्दै तिनका ठोक्किने गदाले मेघगर्जनजस्तै आवाज उत्पन्न गर्थे।
26त्यस भयंकर युद्धको आरम्भमै ती दुई शत्रुदमन लड्दालड्दै थाके।
27केही बेर विश्राम गरेर क्रोधले भरिएका ती दुई शत्रुनाशक आफ्ना गदा उठाएर फेरि एकअर्कासँग लड्न थाले।
28हे राजन्, जब गदाका बारम्बार प्रहारले तिनीहरूले एकअर्कालाई घाइते बनाउन थाले, तब त्यो युद्ध अत्यन्त भयंकर र सर्वथा उच्छृङ्खल भयो।
29त्यस युद्धमा एकअर्कामाथि जाइलाग्दै साँढेजस्तै आँखा भएका र महान् फुर्तीले सम्पन्न ती दुई वीर हिलोमा लडिरहेका दुई भैँसीझैँ प्रचण्ड प्रहार गर्न थाले।
30तिनका सम्पूर्ण अङ्ग घाइते र कुच्चिएका थिए तथा तिनीहरू शिरदेखि खुट्टासम्म रगतले नुहाएका थिए; तिनीहरू हिमवान्को छातीमा उभिएका दुई किंशुक वृक्षजस्ता देखिन्थे।
31त्यस युद्धको आवेगमा जब वृकोदरले दुर्योधनलाई केही अवसर दिएजस्तो देखियो, तब ऊ अलिकति मुस्कुराउँदै अगाडि बढ्यो।
32युद्धमा सुनिपुण बलशाली वृकोदरले आफ्नो प्रतिपक्षीलाई आइरहेको देखेर अचानक उसमाथि आफ्नो गदा हुर्याए।
33हे राजन्, आफूतिर हुर्याइएको गदा देखेर तपाईंको छोरा त्यस ठाउँबाट हट्यो, जहाँ त्यो अस्त्र व्यर्थै खस्यो।
34त्यस प्रहारलाई व्यर्थ पारेर कुरुकुलका श्रेष्ठ तपाईंका छोराले तुरुन्तै आफ्नो अस्त्रले भीमसेनमाथि प्रहार गर्यो।
35त्यस प्रहारबाट प्रशस्त रगत बग्यो, र त्यसको वेगका कारण पनि भीमसेन मूर्च्छितजस्तै भए।
36तर दुर्योधनले यो थाहा पाउन सकेन कि त्यस क्षण पाण्डुपुत्र यति पीडित थिए। अत्यन्त पीडित भएर पनि भीमले आफ्नो सम्पूर्ण धैर्य बटुलेर आफूलाई सम्हालिराखे।
37त्यसैले दुर्योधनले ठान्यो कि तिनी ठीकठाक छन् र प्रहारको जवाफ दिन तयार छन्। यही कारण थियो कि तपाईंका छोराले तब तिनीमाथि फेरि प्रहार गरेन।
38हे राजन्, केही बेर विश्राम गरेर वीर भीमसेन नजिकै उभिएको दुर्योधनमाथि क्रोधपूर्वक जाइलागे।
39हे भरतश्रेष्ठ, क्रोधले भरिएका तेजस्वी भीमसेनलाई आफूतिर जाइलागेको देखेर तपाईंका महात्मा छोराले तिनको प्रहार विफल पार्ने इच्छाले अवस्थान नामक दाउ देखाउने विचार गर्यो। हे राजन्, त्यसैले उसले वृकोदरलाई छल्नका लागि माथि उफ्रन चाह्यो।
40भीमसेनले आफ्नो प्रतिपक्षीको अभिप्राय राम्ररी बुझे। उच्च सिंहनाद गर्दै उसमाथि जाइलागेर, जब उसले पहिलो लक्ष्य व्यर्थ पार्न उफ्राइ हान्यो, त्यसै बेला तिनले कुरुराजका तिघ्रामाथि आफ्नो गदा प्रचण्ड वेगले खसालिदिए।
41वज्रजस्तै दृढ र भीमद्वारा चलाइएको त्यस गदाले दुर्योधनका दुवै सुन्दर तिघ्रा भाँचिदियो।
42भीमसेनद्वारा तिघ्रा भाँचिएपछि पुरुषहरूमा श्रेष्ठ तपाईंको त्यो छोरा पृथ्वीलाई गुञ्जाउँदै ढल्यो।
43प्रचण्ड वायु ठूलो आवाज गर्दै बग्न थाल्यो। धूलोको वर्षा हुन थाल्यो। वृक्ष र पर्वतसहित पृथ्वी काँप्न थाली।
44सम्पूर्ण राजाहरूका शिरोमणि त्यस वीर ढल्दा प्रचण्ड र अग्निमय वायु ठूलो आवाज गर्दै बग्यो र बारम्बार वज्रपात हुन थाल्यो। जब पृथ्वीका ती स्वामी ढले, तब आकाशबाट विशाल उल्काहरू खस्न थाले।
45हे भरत, रगत र धूलोको वर्षा भयो! तपाईंका छोरा ढल्दा इन्द्रले नै यो वर्षा गरेका थिए।
46हे भरतश्रेष्ठ, आकाशमा यक्ष, राक्षस र पिशाचहरूले गरेको महान् कोलाहल सुनियो।
47त्यस भयंकर आवाजले चारैतिर हजारौँ पशु र पक्षी वीभत्स स्वरमा कराउन थाले।
48तपाईंका छोरा ढल्दा पाण्डवसेनाका अवशेषरूप ती घोडा, हात्ती र मनुष्यहरू उच्च स्वरले हर्षनाद गर्न थाले। शङ्खको महान् ध्वनि तथा भेरी र झ्यालीको घोष सुनियो।
49मानौँ पृथ्वीको गर्भबाटै भयंकर आवाज उठिरहेको छ। हे राजन्, तपाईंका छोरा ढल्दा अनेक खुट्टा र अनेक पाखुरा भएका, सम्पूर्ण प्राणीमा भय उत्पन्न गर्ने भयानक रूपका शिरविहीन प्राणीहरू नाच्दै चारैतिर पृथ्वी ढाक्न थाले।
50हे राजन्, तपाईंका छोरा ढल्दा हातमा ध्वजा वा अस्त्र लिएर उभिएका योद्धाहरू काँप्न थाले।
51हे राजाहरूमा श्रेष्ठ, तालहरू र इनारहरूले रगत ओकले। तीव्र गतिले बग्ने नदीहरू उल्टो दिशामा बग्न थाले।
52जब तपाईंको छोरा दुर्योधन ढल्यो, तब स्त्रीहरू पुरुषजस्ता र पुरुषहरू स्त्रीजस्ता देखिन थाले।
53हे भरतश्रेष्ठ, ती अद्भुत अपशकुन देखेर पाञ्चाल र पाण्डवहरू चिन्ताले भरिए।
54देवता र गन्धर्वहरू तपाईंका छोराहरूको त्यस अद्भुत युद्धको चर्चा र विवेचना गर्दै आ-आफ्ना अभीष्ट लोकतिर गए।
55त्यसै गरी सिद्ध र शीघ्रगामी चारणहरू पनि ती दुई पुरुषश्रेष्ठको प्रशंसा गर्दै तिनै ठाउँतिर फर्के जहाँबाट तिनीहरू आएका थिए।