अंग्रेज़ी
1Vaishampayana said The irresistible holder of Gandiva, ready for battle, stood immovable on the field like Himavat himself.
2The Saindhava warriors, more rallying, showered in great rage repeated down-pours of arrows on him.
3The mighty-armed hero, laughing at his enemies, who had once more rallied but who were on the point of death, addressed them in these soft words.
4Do you fight to to best of your power and do you try to defeat me. Do you, however, accomplish all necessary deeds, for a great danger awaits you all.
5See, I fight all of you, baffling your clouds of arrows! Bent as you are on battle, wait a little. I shall soon quell your pride.
6The holder of Gandiva, having said these words in anger, recollected, however, the words, O Bharata, of his eldest brother.
7Those words were :-You should not, O child, kill those Kshatriyas who will come against you for battle! They should, however, be defeated by you! That foremost of men, Phalguna, had been thus addressed by king Yudhishthira the just, of great soul. He, therefore, began to reflect thus. Thus was I commissioned by my by my brother. Warriors advancing against me should not be killed.
8I must act in such a way as not to falsify the words of king Yudhishthira the just. Having arrived at this conclusion, Phalguna, that foremost of men, then said to those Saindhavas who were all dreadful in battle, these words:
9I say what is for your benefit. Though staying before me, I do not wish to kill you. He amongst you who will say to me that he has been defeated by me and that he is mine, will be spared by me.
10Having heard these words of mine, act towards me in that way which may best secure your well-being. By acting in a different way you will place yourselves in a situation of great fear and danger.
11Having said these words to those heroic warriors, the chief of the Kurus began to fight them. Arjuna was worked up with rage. His enemies, desirous of victory, were equally enraged.
12The Saindhavas then, O king, shot hundreds and thousands of straight arrows at the wielder of Gandiva.
13Dhananjaya, with his own whetted arrows, cut off those arrows of sharp and terrible points, resembling stakes of dreadful poison, before could come up to him.
14Having off those sharp arrows bedecked with Kanka-feathers, Arjuna pierced each of the warriors opposed to him with a whetted arrow.
15The Saindhava Kshatriyas, recollecting that it was Dhananjaya who had killed their king Jayadarth, then hurled at him darts and javelins with great force.
16The diadem-decked Dhananjaya of great power baffled their aim by cutting off all those weapons before any of them could reach him. At length the son of Pandu became highly angry.
17With many straight and broad headed arrows, he cut off the heads of many of those warriors who were rushing at him from desire of victory.
18Many fled, many rushed at Arjuna; many moved not; all of them, however, uttered such a loud noise that it resembled the roar of the Ocean,
19As they were killed by Partha of immeasurable power, they fought him, each according to his strength and prowess.
20Their animals being all exhausted, Partha succeeded in depriving a large number of those warriors of their senses by means of his sharpest arrows in that battle.
21Then Dushala, their queen, the daughter of Dhritarastra, knowing that they were rendered cheerless by Arjuna, took her grandson in her arms and went to Arjuna.
22The child was the son of Suratha (the son of Jayadratha). The brave prince proceeded to his maternal uncle on his car for the safety or all the Saindhava warriors.
23The queen, arrived before Dhananjaya, began to weep in sorrow. Seeing her, the powerful Dhananjaya cast off his bow.
24Leaving off his bow, Partha duly received his sister and enquired of her as to what he could do for her. The queen replied to him, saying, O chief of the Bharatas, this child is the son of your sister's son. He salutes you, O Partha. Look at him, O foremost of men.
25Thus addressed by her, Partha enquired after his son (Suratha), saying, Where is he? Dushala answered him, saying, Burning with grief on account of the destruction of his father, the heroic father of this child disd brokenheated. Listen from me as to how that hero was dead.
26O Dhananjaya, he had heard before that his father Jayadratha had been killed by you, o sinless one. Exceedingly afflicted with grief at this, and hearing of your arrival here as the follower and protector of this sacrificial horse, he at once fell down and gave up his life. Indeed, deeply afflicted with grief, as he was, as soon as he heard of your arrival, he gave up his life seeing him prostrate on the Earth, O lord, o took his intent son with me and have come to you, seeking your protection. Having said these words, the daughter of Dhritarashtra began to lament in deep sorrow.
27Arjuna stood before her great cheerlessness of heart. His face was turned towards the Earth. The cheerless sister then said to her brother, who was equally cheerless, these words : See your sister. See the child of your sister's son.
28O perpetuator of Kuru's race, O you who are fully conversant with every duty, you should show mercy to this child, forgetting the Kuru prince (Duryodhana) and the wicked Jayadratha. in
29As that destroyer of hostile heroes, Parikshit, has been born of Abhimanyu, so has this mighty-armed child, my grandson, originated from Suratha.
30Taking him with me, O king, I have come to you desirous of the safety of all the warriors! Do you listen to these words of mine.
31This child of that wicked enemy of yours has now come to you, O mighty armed hero. You should, therefore, show mercy to this infant.
32O chastiser of enemies this intent seeks to please you by bending his head. He solicits you for peace! O mighty armed hero, be inclined to make peace.
33O you who know every duty, be pleased with the child whose friends and kinsmen have all been killed and who himself knows nothing of what has taken place. Do not yield to anger.
34Forgetting his disreputable and cruel grandfather, who offended against you so highly, it is but fit that you should extend your grace towards this child.
35Recollecting queen Gandhari and king Dhritarashtra, Dhananjaya, afflicted with grief, addressed Dushala who had said so to him, and answered her, censuring Kshatriya practices all the time.
36Fie on Duryodhana, that mean person covetous of kingdom and full of vanity! Alas, it was for him that all my kinsmen have been sent by me to the abode of Yama.
37Having said so, Dhananjaya comforted his sister and became inclined to make peace. Cheerfully, he embraced her and then dismissed her, asking her to return to her palace.
38Dushala asked all her warriors to desert from that great battle, and adoring Partha, she of beautiful face returned towards her palace.
39Having defeated those heroes, viz., the Saindhavas, thus, Dhananjaya began to follow that horse which ranged at its will.
40The heroic Arjuna duly followed that sacrificial horse even as the divine holder of Pinaka had in days of yore followed the deer through the sky.
41The horse, at its will, passed through various kingdoms successively, multiplying the feats of Arjuna.
42In course of time, O king, the horse wandering at its pleasure, at last arrived within the kingdom of Manipura, followed by the son of Pandu.
हिन्दी
1वैशम्पायन ने कहा — युद्ध के लिए उद्यत अजेय गाण्डीवधारी रणभूमि में साक्षात् हिमवान् के समान अचल खड़े रहे।
2सैन्धव योद्धा पुनः संगठित होकर महाक्रोध से उन पर बार-बार बाणों की भारी वर्षा करने लगे।
3जो पुनः संगठित तो हो गए थे किन्तु मृत्यु के मुख पर खड़े थे, उन शत्रुओं पर हँसते हुए उन महाबाहु वीर ने उनसे ये मृदु वचन कहे।
4तुम अपनी पूरी शक्ति से युद्ध करो और मुझे पराजित करने का प्रयत्न करो। किन्तु जो भी आवश्यक कर्म हों, वे सब कर लो, क्योंकि तुम सबकी प्रतीक्षा में एक महान् संकट खड़ा है।
5देखो, मैं तुम्हारे बाणों के मेघों को विफल करते हुए तुम सबसे युद्ध कर रहा हूँ! युद्ध पर तुले हुए हो, तो थोड़ी प्रतीक्षा करो। मैं शीघ्र ही तुम्हारा गर्व चूर्ण कर दूँगा।
6हे भारत, क्रोध में ये वचन कहकर गाण्डीवधारी को अपने ज्येष्ठ भ्राता के वचनों का स्मरण हो आया।
7वे वचन ये थे — हे पुत्र, जो क्षत्रिय तुम्हारे विरुद्ध युद्ध के लिए आएँ, उनका वध तुम्हें नहीं करना चाहिए! तथापि तुम उन्हें पराजित करना! महात्मा धर्मराज युधिष्ठिर ने उन नरश्रेष्ठ फाल्गुन से इस प्रकार कहा था। अतः वे इस प्रकार विचार करने लगे — मेरे भाई ने मुझे इसी प्रकार नियुक्त किया था। मेरे विरुद्ध बढ़नेवाले योद्धाओं का वध नहीं करना चाहिए।
8मुझे ऐसा आचरण करना चाहिए जिससे धर्मराज युधिष्ठिर के वचन मिथ्या न हों। इस निष्कर्ष पर पहुँचकर नरश्रेष्ठ फाल्गुन ने युद्ध में भयंकर उन सैन्धवों से ये वचन कहे —
9जो तुम्हारे हित में है, वही मैं कहता हूँ। यद्यपि तुम मेरे सम्मुख खड़े हो, तथापि मैं तुम्हारा वध नहीं करना चाहता। तुममें से जो मुझसे कहेगा कि वह मुझसे पराजित हो गया है और वह मेरा है, उसे मैं छोड़ दूँगा।
10मेरे ये वचन सुनकर मेरे प्रति उसी प्रकार आचरण करो जो तुम्हारे कल्याण की सर्वोत्तम रक्षा करे। इससे भिन्न प्रकार से आचरण करके तुम स्वयं को महान् भय और संकट की स्थिति में डाल दोगे।
11उन वीर योद्धाओं से ये वचन कहकर कुरुश्रेष्ठ उनसे युद्ध करने लगे। अर्जुन क्रोध से भरे थे। विजय के इच्छुक उनके शत्रु भी उतने ही क्रुद्ध थे।
12हे राजन्, तब सैन्धवों ने गाण्डीवधारी पर सैकड़ों-सहस्रों सीधे बाण चलाए।
13भयंकर विषवाली शलाकाओं के समान तीक्ष्ण और भयानक नोकवाले उन बाणों को धनञ्जय ने अपने तीक्ष्ण बाणों से उन तक पहुँचने से पहले ही काट डाला।
14कङ्कपत्रों से सुसज्जित उन तीक्ष्ण बाणों को काटकर अर्जुन ने अपने सम्मुख खड़े प्रत्येक योद्धा को एक-एक तीक्ष्ण बाण से बींध डाला।
15यह स्मरण करके कि उनके राजा जयद्रथ का वध धनञ्जय ने ही किया था, सैन्धव क्षत्रियों ने उन पर बड़े वेग से भाले और शक्तियाँ फेंकीं।
16महाबली किरीटधारी धनञ्जय ने वे समस्त अस्त्र अपने तक पहुँचने से पहले ही काटकर उनका निशाना विफल कर दिया। अन्ततः पाण्डुपुत्र अत्यन्त क्रुद्ध हो उठे।
17अनेक सीधे और चौड़े फलवाले बाणों से उन्होंने उन अनेक योद्धाओं के सिर काट डाले, जो विजय की इच्छा से उन पर झपट रहे थे।
18अनेक भागे, अनेक अर्जुन पर झपटे; अनेक हिले तक नहीं; किन्तु उन सबने ऐसा ऊँचा कोलाहल किया कि वह सागर की गर्जना के समान था।
19अपरिमित शक्तिवाले पार्थ द्वारा मारे जाते हुए भी वे अपनी-अपनी शक्ति और पराक्रम के अनुसार उनसे युद्ध करते रहे।
20उनके समस्त पशु थक जाने पर पार्थ ने उस युद्ध में अपने तीक्ष्णतम बाणों से उन योद्धाओं में से बहुत बड़ी संख्या को अचेत कर देने में सफलता पाई।
21तब उनकी रानी, धृतराष्ट्र की पुत्री दुःशला ने यह जानकर कि वे अर्जुन द्वारा हतोत्साह कर दिए गए हैं, अपने पौत्र को गोद में लिया और अर्जुन के पास गईं।
22वह बालक सुरथ (जयद्रथ के पुत्र) का पुत्र था। वह वीर राजकुमार समस्त सैन्धव योद्धाओं की रक्षा के लिए रथ पर बैठकर अपने मामा के पास गया।
23धनञ्जय के सम्मुख आकर रानी शोक में रोने लगीं। उन्हें देखकर बलशाली धनञ्जय ने अपना धनुष नीचे रख दिया।
24धनुष रखकर पार्थ ने अपनी बहन का विधिपूर्वक स्वागत किया और उनसे पूछा कि वे उनके लिए क्या कर सकते हैं। रानी ने उन्हें उत्तर दिया — हे भरतश्रेष्ठ, यह बालक तुम्हारी बहन के पुत्र का पुत्र है। हे पार्थ, यह तुम्हें प्रणाम करता है। हे नरश्रेष्ठ, इसे देखो।
25उनके इस प्रकार कहने पर पार्थ ने उनके पुत्र (सुरथ) के विषय में पूछा — वह कहाँ है? दुःशला ने उन्हें उत्तर दिया — अपने पिता के विनाश के शोक में जलते हुए इस बालक के वीर पिता का हृदय टूट गया और वह मर गया। उस वीर की मृत्यु कैसे हुई, यह मुझसे सुनो।
26हे धनञ्जय, हे निष्पाप, उसने पहले ही सुन लिया था कि उसके पिता जयद्रथ तुम्हारे द्वारा मारे गए। इससे अत्यन्त शोकाकुल होकर, और यह सुनकर कि तुम इस यज्ञीय अश्व के अनुगामी और रक्षक के रूप में यहाँ आए हो, वह तत्काल गिर पड़ा और उसने प्राण त्याग दिए। वस्तुतः शोक से अत्यन्त पीड़ित वह तुम्हारे आगमन का समाचार सुनते ही मर गया। हे प्रभो, उसे पृथ्वी पर पड़ा देखकर मैं इस शिशु को अपने साथ लेकर तुम्हारी शरण चाहती हुई तुम्हारे पास आई हूँ। ये वचन कहकर धृतराष्ट्र की पुत्री गहरे शोक में विलाप करने लगीं।
27हृदय की महान् उदासी लिए अर्जुन उनके सम्मुख खड़े रहे। उनका मुख पृथ्वी की ओर झुका था। तब उदास बहन ने उतने ही उदास अपने भाई से ये वचन कहे — अपनी बहन को देखो। अपनी बहन के पुत्र के इस बालक को देखो।
28हे कुरुवंशवर्धन, हे समस्त धर्मों के पूर्ण ज्ञाता, तुम्हें कुरुराजकुमार (दुर्योधन) और दुष्ट जयद्रथ को भूलकर इस बालक पर दया करनी चाहिए।
29जैसे शत्रुवीरों के विनाशक परीक्षित् का जन्म अभिमन्यु से हुआ, वैसे ही यह महाबाहु बालक, मेरा पौत्र, सुरथ से उत्पन्न हुआ है।
30हे राजन्, इसे अपने साथ लेकर मैं समस्त योद्धाओं की रक्षा चाहती हुई तुम्हारे पास आई हूँ! तुम मेरे ये वचन सुनो।
31हे महाबाहु वीर, तुम्हारे उस दुष्ट शत्रु का यह बालक अब तुम्हारे पास आया है। अतः तुम्हें इस शिशु पर दया करनी चाहिए।
32हे शत्रुदमन, यह शिशु सिर झुकाकर तुम्हें प्रसन्न करना चाहता है। यह तुमसे शान्ति की याचना करता है! हे महाबाहु वीर, शान्ति करने को उद्यत हो जाओ।
33हे समस्त धर्मों के ज्ञाता, इस बालक पर प्रसन्न हो जाओ, जिसके समस्त मित्र और बन्धुजन मारे जा चुके हैं और जो स्वयं यह नहीं जानता कि क्या घटा है। क्रोध के वश में मत हो।
34जिसने तुम्हारा इतना अपराध किया, उस अपयशस्वी और क्रूर पितामह को भूलकर तुम्हें इस बालक पर अपनी कृपा करनी ही उचित है।
35रानी गान्धारी और राजा धृतराष्ट्र का स्मरण करके शोक से पीड़ित धनञ्जय ने इस प्रकार कहनेवाली दुःशला को सम्बोधित करके उत्तर दिया, और सारे समय क्षत्रिय-आचारों की निन्दा करते रहे।
36धिक्कार है दुर्योधन को, उस राज्यलोभी और अभिमान से भरे नीच पुरुष को! हाय, उसी के कारण मैंने अपने समस्त बन्धुजनों को यमलोक भेज दिया।
37ऐसा कहकर धनञ्जय ने अपनी बहन को सान्त्वना दी और शान्ति करने को उद्यत हुए। प्रसन्नतापूर्वक उन्होंने उन्हें गले लगाया और अपने प्रासाद लौट जाने को कहकर विदा किया।
38दुःशला ने अपने समस्त योद्धाओं को उस महायुद्ध से हट जाने को कहा, और पार्थ की वन्दना करके वे सुमुखी अपने प्रासाद की ओर लौट गईं।
39इस प्रकार उन वीर सैन्धवों को पराजित करके धनञ्जय उस अश्व के पीछे चलने लगे, जो अपनी इच्छा से विचरता था।
40वीर अर्जुन उस यज्ञीय अश्व के पीछे विधिपूर्वक उसी प्रकार चले जैसे प्राचीन काल में दिव्य पिनाकधारी आकाश में मृग के पीछे गए थे।
41वह अश्व अपनी इच्छा से एक के बाद एक विविध राज्यों से होकर गुजरा और अर्जुन के पराक्रमों को बढ़ाता गया।
42हे राजन्, कालान्तर में अपनी इच्छा से विचरता वह अश्व अन्ततः पाण्डुपुत्र के अनुगमन में मणिपुर के राज्य में आ पहुँचा।
नेपाली
1वैशम्पायनले भने — युद्धका लागि उद्यत अजेय गाण्डीवधारी रणभूमिमा साक्षात् हिमवान्समान अचल उभिइरहे।
2सैन्धव योद्धाहरू फेरि सङ्गठित भई महाक्रोधले उनीमाथि बारम्बार बाणको भारी वर्षा गर्न थाले।
3जो फेरि सङ्गठित त भएका थिए तर मृत्युको मुखमा उभिएका थिए, ती शत्रुहरूमाथि हाँस्दै ती महाबाहु वीरले तिनीहरूलाई यी मृदु वचन भने।
4तिमीहरू आफ्नो पूरा शक्तिले युद्ध गर र मलाई पराजित गर्ने प्रयत्न गर। तर जे-जति आवश्यक कर्म छन्, ती सबै गरिहाल, किनभने तिमीहरू सबैको प्रतीक्षामा एउटा महान् सङ्कट उभिएको छ।
5हेर, म तिमीहरूका बाणका मेघ विफल पार्दै तिमीहरू सबैसँग युद्ध गरिरहेको छु! युद्धमा तम्सिएका छौ भने, अलिकति पर्ख। म चाँडै नै तिमीहरूको घमण्ड चूर्ण पारिदिनेछु।
6हे भारत, क्रोधमा यी वचन भनेर गाण्डीवधारीलाई आफ्ना ज्येष्ठ दाजुका वचनको स्मरण भयो।
7ती वचन यी थिए — हे पुत्र, जुन क्षत्रियहरू तिम्रो विरुद्ध युद्धका लागि आऊन्, तिनीहरूको वध तिमीले गर्नुहुँदैन! तथापि तिमीले तिनीहरूलाई पराजित गर्नू! महात्मा धर्मराज युधिष्ठिरले ती नरश्रेष्ठ फाल्गुनलाई यसरी भनेका थिए। त्यसैले उनी यसरी विचार गर्न थाले — मेरा दाजुले मलाई यसै प्रकार नियुक्त गर्नुभएको थियो। मविरुद्ध बढ्ने योद्धाहरूको वध गर्नुहुँदैन।
8मैले यस्तो आचरण गर्नुपर्छ जसले धर्मराज युधिष्ठिरका वचन मिथ्या नहोऊन्। यस निष्कर्षमा पुगेर नरश्रेष्ठ फाल्गुनले युद्धमा भयंकर ती सैन्धवहरूलाई यी वचन भने —
9जुन तिमीहरूको हितमा छ, त्यही म भन्दछु। यद्यपि तिमीहरू मेरो सामु उभिएका छौ, तथापि म तिमीहरूको वध गर्न चाहन्नँ। तिमीहरूमध्ये जसले मलाई भन्नेछ कि ऊ मबाट पराजित भएको छ र ऊ मेरो हो, त्यसलाई म छाडिदिनेछु।
10मेरा यी वचन सुनेर मप्रति त्यसै प्रकारको आचरण गर जसले तिमीहरूको कल्याणको सर्वोत्तम रक्षा गरोस्। यसभन्दा भिन्न प्रकारले आचरण गरेर तिमीहरूले आफूलाई महान् भय र सङ्कटको स्थितिमा हाल्नेछौ।
11ती वीर योद्धाहरूलाई यी वचन भनेर कुरुश्रेष्ठ तिनीहरूसँग युद्ध गर्न थाले। अर्जुन क्रोधले भरिएका थिए। विजय चाहने उनका शत्रुहरू पनि त्यत्तिकै क्रुद्ध थिए।
12हे राजन्, तब सैन्धवहरूले गाण्डीवधारीमाथि सयौँ-हजारौँ सोझा बाण हाने।
13भयंकर विष भएका शलाकासमान तीक्ष्ण र भयानक टुप्पा भएका ती बाणलाई धनञ्जयले आफ्ना तीक्ष्ण बाणले उनीसम्म पुग्नुअघि नै काटिदिए।
14कङ्कपत्रले सुसज्जित ती तीक्ष्ण बाण काटेर अर्जुनले आफ्नो सामु उभिएका प्रत्येक योद्धालाई एकएक तीक्ष्ण बाणले घोचिदिए।
15यो स्मरण गरेर कि तिनीहरूका राजा जयद्रथको वध धनञ्जयले नै गरेका थिए, सैन्धव क्षत्रियहरूले उनीमाथि ठूलो वेगले भाला र शक्ति फ्याँके।
16महाबली किरीटधारी धनञ्जयले ती सम्पूर्ण अस्त्र आफूसम्म पुग्नुअघि नै काटेर तिनीहरूको निसाना विफल पारिदिए। अन्ततः पाण्डुपुत्र अत्यन्त क्रुद्ध भए।
17अनेक सोझा र चौडा फलाका बाणले उनले ती अनेक योद्धाका शिर काटिदिए, जो विजयको इच्छाले उनीमाथि झम्टिरहेका थिए।
18अनेक भागे, अनेक अर्जुनमाथि झम्टिए; अनेक हल्लिए पनि हैनन्; तर तिनीहरू सबैले यस्तो चर्को कोलाहल गरे कि त्यो सागरको गर्जनसमान थियो।
19अपरिमित शक्ति भएका पार्थद्वारा मारिँदै गर्दा पनि तिनीहरू आआफ्नो शक्ति र पराक्रमअनुसार उनीसँग युद्ध गरिरहे।
20तिनीहरूका सम्पूर्ण पशु थाकेपछि पार्थले त्यस युद्धमा आफ्ना तीक्ष्णतम बाणले ती योद्धाहरूमध्ये धेरै ठूलो सङ्ख्यालाई अचेत पार्न सफलता पाए।
21तब तिनीहरूकी रानी, धृतराष्ट्रकी छोरी दुःशलाले यो थाहा पाएर कि तिनीहरू अर्जुनद्वारा हतोत्साहित पारिएका छन्, आफ्नो नातिलाई काखमा लिइन् र अर्जुनकहाँ गइन्।
22त्यो बालक सुरथ (जयद्रथका छोरा)को छोरा थियो। त्यो वीर राजकुमार सम्पूर्ण सैन्धव योद्धाहरूको रक्षाका लागि रथमा चढेर आफ्नो मामाकहाँ गयो।
23धनञ्जयको सामु आएर रानी शोकमा रुन थालिन्। उनलाई देखेर बलशाली धनञ्जयले आफ्नो धनुष तल राखिदिए।
24धनुष राखेर पार्थले आफ्नी बहिनीको विधिपूर्वक स्वागत गरे र उनलाई सोधे कि उनी उनका लागि के गर्न सक्छन्। रानीले उनलाई उत्तर दिइन् — हे भरतश्रेष्ठ, यो बालक तिम्री बहिनीको छोराको छोरा हो। हे पार्थ, यसले तिमीलाई प्रणाम गर्दछ। हे नरश्रेष्ठ, यसलाई हेर।
25उनले यसरी भनेपछि पार्थले उनका छोरा (सुरथ)का विषयमा सोधे — ऊ कहाँ छ? दुःशलाले उनलाई उत्तर दिइन् — आफ्ना पिताको विनाशको शोकमा जल्दै यस बालकका वीर पिताको हृदय फुट्यो र ऊ मर्यो। त्यस वीरको मृत्यु कसरी भयो, यो मबाट सुन।
26हे धनञ्जय, हे निष्पाप, उसले पहिले नै सुनिसकेको थियो कि उसका पिता जयद्रथ तिमीबाट मारिए। यसबाट अत्यन्त शोकाकुल भई, र यो सुनेर कि तिमी यस यज्ञीय अश्वका अनुगामी र रक्षकका रूपमा यहाँ आएका छौ, ऊ तत्कालै ढल्यो र उसले प्राण त्याग गर्यो। वस्तुतः शोकले अत्यन्त पीडित ऊ तिम्रो आगमनको समाचार सुन्नेबित्तिकै मर्यो। हे प्रभो, उसलाई भुइँमा पल्टिएको देखेर म यस शिशुलाई आफूसँगै लिएर तिम्रो शरण चाहँदै तिमीकहाँ आएकी छु। यी वचन भनेर धृतराष्ट्रकी छोरी गहिरो शोकमा विलाप गर्न थालिन्।
27हृदयको महान् उदासी लिएर अर्जुन उनको सामु उभिइरहे। उनको मुख भुइँतिर निहुरिएको थियो। तब उदास बहिनीले त्यत्तिकै उदास आफ्ना दाजुलाई यी वचन भनिन् — आफ्नी बहिनीलाई हेर। आफ्नी बहिनीको छोराको यस बालकलाई हेर।
28हे कुरुवंशवर्धन, हे सम्पूर्ण धर्मका पूर्ण ज्ञाता, तिमीले कुरुराजकुमार (दुर्योधन) र दुष्ट जयद्रथलाई बिर्सेर यस बालकमाथि दया गर्नुपर्छ।
29जसरी शत्रुवीरहरूका विनाशक परीक्षित्को जन्म अभिमन्युबाट भयो, त्यसै गरी यो महाबाहु बालक, मेरो नाति, सुरथबाट उत्पन्न भएको छ।
30हे राजन्, यसलाई आफूसँगै लिएर म सम्पूर्ण योद्धाहरूको रक्षा चाहँदै तिमीकहाँ आएकी छु! तिमी मेरा यी वचन सुन।
31हे महाबाहु वीर, तिम्रो त्यस दुष्ट शत्रुको यो बालक अब तिमीकहाँ आएको छ। त्यसैले तिमीले यस शिशुमाथि दया गर्नुपर्छ।
32हे शत्रुदमन, यो शिशु शिर निहुराएर तिमीलाई प्रसन्न पार्न चाहन्छ। यसले तिमीसँग शान्तिको याचना गर्दछ! हे महाबाहु वीर, शान्ति गर्न उद्यत होऊ।
33हे सम्पूर्ण धर्मका ज्ञाता, यस बालकसँग प्रसन्न होऊ, जसका सम्पूर्ण मित्र र बन्धुजन मारिइसकेका छन् र जो आफैँ थाहा पाउँदैन कि के भयो। क्रोधको वशमा नहोऊ।
34जसले तिम्रो यति अपराध गर्यो, त्यस अपयशस्वी र क्रूर पितामहलाई बिर्सेर तिमीले यस बालकमाथि आफ्नो कृपा गर्नु नै उचित छ।
35रानी गान्धारी र राजा धृतराष्ट्रको स्मरण गरेर शोकले पीडित धनञ्जयले यसरी भन्ने दुःशलालाई सम्बोधन गरी उत्तर दिए, र सारा समय क्षत्रिय-आचारको निन्दा गरिरहे।
36धिक्कार छ दुर्योधनलाई, त्यस राज्यलोभी र अभिमानले भरिएको नीच पुरुषलाई! हाय, उसैका कारण मैले आफ्ना सम्पूर्ण बन्धुजनलाई यमलोक पठाइदिएँ।
37यसो भनेर धनञ्जयले आफ्नी बहिनीलाई सान्त्वना दिए र शान्ति गर्न उद्यत भए। प्रसन्नतापूर्वक उनले उनलाई अङ्गालो हाले र आफ्नो प्रासाद फर्कन भनेर विदा गरे।
38दुःशलाले आफ्ना सम्पूर्ण योद्धालाई त्यस महायुद्धबाट हट्न भनिन्, र पार्थको वन्दना गरेर ती सुमुखी आफ्नो प्रासादतिर फर्किन्।
39यसरी ती वीर सैन्धवहरूलाई पराजित गरेर धनञ्जय त्यस अश्वको पछि हिँड्न थाले, जो आफ्नो इच्छाले विचरण गर्थ्यो।
40वीर अर्जुन त्यस यज्ञीय अश्वको पछि विधिपूर्वक त्यसै गरी हिँडे जसरी प्राचीन कालमा दिव्य पिनाकधारी आकाशमा मृगको पछि गएका थिए।
41त्यो अश्व आफ्नो इच्छाले एकपछि अर्को विविध राज्य हुँदै गुज्र्यो र अर्जुनका पराक्रम बढाउँदै गयो।
42हे राजन्, कालान्तरमा आफ्नो इच्छाले विचरण गर्दै त्यो अश्व अन्ततः पाण्डुपुत्रको अनुगमनमा मणिपुरको राज्यमा आइपुग्यो।